Weblog van Fred Tak

Gisteravond (31 jan. 2018) was er in De Rode Hoed in Amsterdam de prijsuitreiking van de Turing gedichtenwedstrijd 2017. Er waren ruim 8300 inzendingen. De beste 100 gedichten zijn gebundeld in het boekje Goudlicht en avondschijn.

Van mijzelf staan er dit jaar twee gedichten in. Ik was van tevoren gevraagd mijn gedicht Ik hou van kou op de avond zelf voor te dragen. Wat natuurlijk een grote eer was/is.

Andrea van Pol (bekend van televisie) was de presentatrice. Ze deed dat origineel en leuk. Vol humor ook. Er werden 12 gedichten vertoond, soms voorgelezen door iemand van de jury, soms via een van tevoren opgenomen video, en een aantal keren, zoals in mijn geval, door de dichter het zelf te laten voorlezen.
Ik werd door Andrea van Pol aangekondigd als een natuurkundige uit West-Friesland. Ze vroeg mij op het podium wat de overeenkomsten waren tussen dichten en natuurkunde. Het is allebei 'out of the box' durven denken, antwoordde ik. En, hoe breng je evenwicht tussen deze twee? Eh, niet dus, zei ik zo ongeveer.
Het voorlezen was best wel spannend, zo voor een kritisch gehoor van collega-dichters. Toch wel heel wat anders dan voor een vertrouwde groep leerlingen of studenten natuurkundestof staan uit te leggen.
Hieronder mijn gedicht:

Ik hou van kou

Ik hou van kou:
in oorlogsgebieden vliegen vrouwen en kinderen                                                                                
dan toch beduidend minder hoog
de lucht in.

Hun landing is ook zachter;
de lucht is korter, minder.

Er zit geen doel
in alweer een stapel ledematen.

Soms praat ik terug
tegen de verslaggever op tv,
hij kan er natuurlijk ook niets aan doen
tussen alle rookgordijnen

vertel ik hem, in vertrouwen
dat ik mijn hoofd in onschuld leg
als de kop van een vogel in eigen veren

wachtend op de winter
die dit land, zonder grenzen
op zal lichten, knisperend in de sneeuw.


    
          De dichter zelf, aan het voordragen


Helaas belandde mijn gedicht niet in de top 3. Dus niet met een geldprijs naar huis. Ach, dat had ik ook niet verwacht. Het was al mooi om er met twee gedichten bij te zijn. Nummer 1 (10.000 euro!) werd Jean-Paul Rosenberg met het gedicht
Laatste foto van de vrede. Ik denk wel een terechte winnaar.

Hieronder de recensie van de jury van mijn gedicht Ik hou van kou:
Dit gedicht sprak mij direct aan vanwege het directe engagement. Het deed me enigszins aan de Syrisch-Palestijnse dichter Ghayath Almadhoun denken die in zijn werk ook onverbloemd over ledematen en het uitblijven van steun, begrip en angst van anderen om het geweld te bespreken. Het hoofd in onschuld leggen tussen de veren als een vogel en het geweld willen negeren is een prachtige omschrijving van het weg willen kijken en hopen op betere tijden.

Het andere gedicht van mij dat in de top 100 eindigde heet
Zicht.


Zicht

Er hangt iets in de lucht
nog zonder naam
een witgrijs gordijn met

duizenden ogen
die vanuit het open veld
ons aanstaren als
koeien in de mist, zonder poten

wachtend.

In de polder, tussen mensen
overal zetten wij ramen neer
om elkaar te zien
niet aan te hoeven raken.

De wereld komt stap voor stap
in barsten naar ons toe.

Zullen we vandaag heel stil zijn
elkaars hand vasthouden
niet meer tevoorschijn komen?





























Reacties (2)

We zagen je vaak geduldig broeden 
op zachte ogen en een luisterend oor.

We wisten ook
van
de opgevouwen vogels in je hoofd.

Slechts af en toe
vloog er één je mond uit
in een korte kwinkslag
zingend als een merel in de ochtend;
het was genoeg voor ons
om dagenlang te mijmeren.

Er is verdriet, we zijn je kwijt
in handen rust en stil gevouwen
maar kijk omhoog
de vogel die daar fladdert
daar ben jij
en daar ook, en daar ook.

Ondertussen zijn er hele zwermen
dansend in de lucht
ben jij overal om ons heen

rennen we met z'n allen
driftig zwaaiend langs de vloedlijn
zien we jou juichen
van andere continenten, eindelijk bevrijd zijn.





Reacties

Jagende wolken
een loeiende wind
het vergeten detail dat als een dakpan
van je huis afwaait, de geur van rotting.

Een deur die zomaar
piepend openzwaait, de vloer als vlakte
de golf die jou zonder aarzeling in zijn armen neemt.

De galm in je hoofd, de brandende
zee van herinnering, de prikkeling op je tong
je wilt het zeggen, maar je doet het niet.

De stramheid van je lichaam
de pijn die alsnog komt.



Reacties

De nacht laat haar lange vingers langs
de huizen gaan, met een tik op het dak
om ons dromers
wakker te schrikken.

Zo ver en lang geleden
was er het begin en tegelijk het afscheid
van
wat schuchter, lief 

te broos, maar niet onverwacht
vanuit een wonderlijke diepte
plotseling verscheen
als geboorte.

Mee te maken
dat zo’n nacht
zo'n lange knopige decembernacht
 
als een ei straks openbreekt.












Reacties

Als vissen waren we
zonder sporen achter te laten
zwommen we achter elkaars staarten aan

in de hoop vroeg of laat
aan wal te kruipen
steunend, kreunend

voor een voetafdruk in het zand
deden we werkelijk alles
niets was ons te gek

dan slingerden we als apen
tegen de klippen op
we lieten ons expres uit bomen vallen
om te peilen hoe stuitend diep
de aarde wel niet was 

om zo veel later
tot op het bot gebroken

geschiedenis te kunnen schrijven.

 















Reacties

Als ik weg ben
een blokje om, dat misschien wel
een heel leven kan duren
let dan op

het zuchtje wind door je haren
de troost van vogels in je tuin

de neergestreken vlinder op je arm

de kamerdeur die opengaat
zonder dat er iemand binnenkomt
het horen fluisteren
van je naam
in lange dromerige nachten

de armen die anderen
elke dag weer om jou heen slaan
.

Weet dan
dat ik niet weg ben
alleen een blokje om
dat misschien een heel leven kan duren.




















Reacties

Met je vingers houd je de zon
aan een touwtje
zonder te knipperen
hou ik van je
steeds meer
maar niet dichterbij
hoe ik ook naar jou opschuif.


Het is vandaag zulk weer
dat we niets hoeven te zeggen.


En wat gezegd wordt is een windvlaag
dat als een blad
in onze oorschelp neerdwarrelt.

Het is al vele jaren herfst
in de vaas van onze gedachten.

Tot jouw glimlach
mijn dag opnieuw in duizend scherven.
















Reacties

Iets verliezen gaat heel snel
je haalt de naam eraf
en het bestaat niet meer.

Reacties

De vrouw staat bij de reling
van de brug te wachten
nog even zal zij
de vrouw
kijkt omhoog
schudt met haar hoofd
een laatste keer 
tot het vrachtschip
met de blaffende hond op het dek
zal ze voorover
net voor ze
net voor ze al die tijd.

Een brug verder
staat een man met hoed te zwaaien
brede gebaren
oplossend in de mist.

Als je een bloem bent
heb je nergens last van.

















Reacties

Zie, daar liggen wij
aan de rand van het ravijn
op ellenbogen in het gras

alleen jouw ogen
om binnen te gaan
als deur naar blauwe diepte.

De zon staat de berg staat de rotspunt
deze lome dag
dat het leven een bloem is
een slingerende landweg langs akkers vol lavendel, zoet geurend
als jouw lippen
gaan we hoger
tot we
ademloos zijn.

Oh, verschrikkelijk
ooit een plek waar de wind
kermt
van geluk
een seconde
om alles te verliezen.


















Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl