Weblog van Fred Tak

Zij leeft in steen
in strakke rechte lijnen
één met nog meer steen.

Zij is geen opstand
ze heft niet, dringt niet

woelt niet en perst niet
er is geen slingeren of smijten.

Zij is de machtige vorm
van zuilen en pilaren
een met tralies vastgezette hand.


Zij staat niet stil, o nee
ze tilt de aarde, 
verschuift al jaren
de grootste ideeën van dit land

tot enige vaste waarde.














Reacties

Zakken wij als een steen
in de put van breekbare stilte
verliezen wij de wereld
van hapklare brokken
met geen rand nog van de toekomst

zonder echo
van een buitenwereld die zich
schietend en knallend een weg omhoog baant

knarst en siddert
het leven ook in onze nerven

maar wij verkiezen
als een vogel opgesloten

een zoekend leven lang
nog altijd rijk aan niets te zijn.

Reacties

Ze staat daar
de ogen neergeslagen
verlegen
haalt ze adem
wacht even
en dan komt ie
de aanstormende bries

als de vuist van een vlinder
treft ze open monden
springt ze, danst ze, werpt ze
armen om kelen
in de meest zachtaardige omhelzing
neemt ze bochten 
versnelt, slaat uitzinnig over de kop
en nog eens, en nog eens
haalt ze uit

om even onverwachts
in het kielzog van huilende strijkers

terug te keren
tot het orkest van duizenden ovaties

ons achterlatend, uitgeteld
in nog vele vierkante minuten.























Reacties

Je ademt, je neusvleugels trillen. Als vlinders
die op willen stijgen. Je voorhoofd is nu blank en rustig.
De sjerp om je hals, het is alsof je hem altijd al gedragen hebt.

Vandaag ga ik je redden. Ik draag je, over het natte gras. De auto
staat al ronkend te wachten. We zoeven de straten door, gadegeslagen
door vroege wandelaars. Ze weten niet, nee ze weten niet.

Meeuwen krijsen boven de duinen. De wielen van de auto lopen
geduldig vast in het mulle zand. Ik til je op, samen zullen we ontsnappen.
Er is een mooier wit dan wij kennen. Dat van de diepgaande zee.

We zweven weg, gewichtloos op het zout. Niemand zal ons missen.
We reiken samen naar het nieuwe leven. Je opent je ogen,
voor het eerst. Je kijkt mij aan. Het is goed zo, alles wordt nu beter.

 













Reacties

Het verband tussen pijn en ruimte is
dat bij elke aanraking 
van vlees en bloed
er kromming is
die de gevoelsbarrière wil ontwijken.

Zeker, eigen zwaarte speelt een rol
de gebeurtenis in het knooppunt
van het dunne vlies 
dat de kegel van licht gevangen houdt.

Oh, zo vaak val ik te pletter
onder liefkozingen die ik niet verdien
elke dag 
die krassen op mijn huid
de kieren van licht
die duisternis op doen waaien.


Zo lang ik maar blijf vallen
ruimteloos, ontloop ik alle pijn.













Reacties

Je ligt gewond
in de berm van een landweg
ergens hoog in de bergen
naast je blinkt een afgeslagen
auto.

Je hoort een bries door het struikgewas
verder is het hemels stil.

Je ademt
je voelt je hart kloppen.

Er is een verre zee, je proeft de zoute lucht
boven jou zie je wolken
waar de zon doorheen probeert te breken.

Een paar druppels genade vallen in het zand
in deze verder godverlaten wereld.

Zal er iemand zijn
die jou kan identificeren, die weet wie jij bent?











Reacties

De stilte op Groenland vertoont al jaren scheuren
van licht dat naar binnen wil.

Kom, laten we daar
vooral niet naartoe gaan
we zouden verdrinken in de golven van verrukking.

Het is daar te koud, te helder als glas
voor de brandstapels van onze meningen.

Thuis zwem jij rondjes door mijn kamer van emoties
jouw 
handen spetteren druppels
van ontroering in mijn ogen
kijk, hoe dichtbij
ben jij nu
met je vingertoppen
op centimeters afstand
van mijn binnenste huid en samenzijn.

De wijsheid van het ijs
ligt tussen duim en wijsvinger.










Reacties (3)

Volgens Kant hebben we tijd en ruimte verzonnen
om grip te krijgen op de wereld om ons heen.

Als dat zo is
laat dan dit moment
dat jij half voorover geleund
met je elleboog op de kussens van de bank
naar buiten zit te kijken
met van die dromerig vochtige ogen
die alles omvatten wat ik ooit kan liefhebben
laat dan dit moment
stilgezet worden
in de keten
van nu en nooit vergeten.

Dit stille ademen, deze hartslag
dat het vastligt, als schildering
op de witte muren van mijn toekomst.

Oh, laat mij jou
elke dag opnieuw verzinnen.

 

Reacties

Er was een dunne gestalte, eenzaam in de woestijn 
hij had een hoed op, en twee blauwe benen. 
 
Hij wenkte mij om op zijn schouders te staan 
en hup, daar keek ik uit 
op het krimpen en zuchten van oude bergen
hun kale toppen, een enkele laatste groene boom
en gletsjers die als slierten haar
 
langs rimpels naar beneden gleden.

Een waas van weemoed, zag ik
een gevangen stilte, mooi en droevig tegelijk.
 
 
Wat is dit, riep ik naar beneden, en
hoe kom ik daar terecht
maar er kwam geen antwoord.
 
 
Kan ik hier een tijdje blijven, vroeg ik weer
dit uitzicht bevalt mij wel.
 Niet lang, klonk het
je verkreukt mijn nieuwe hoed. 
















Reacties

Er hangt iets in de lucht
nog zonder naam
een witgrijs gordijn met

duizenden ogen
die vanuit het open veld
ons aanstaren
als koeien in de mist, zonder poten


wachtend.

In de polder, tussen mensen
overal zetten wij ramen neer
om elkaar te zien niet aan te hoeven raken.

De wereld kraakt, komt stap voor stap
in barsten naar ons toe.

Zullen we vandaag heel stil zijn
elkaars hand vasthouden
niet meer tevoorschijn komen?











Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl